قصه دراز است بلی آه ز مکر و دغلی

بی خطر و خوف کسی بی شر و شور بشری

گفت به گوشم سخنان چون سخن راه زنان

برد مرا شاه ز سر کرد مرا خیره سری

گر ننماید کرمش این شب ما را سحری