گفت به گوشم سخنان چون سخن راه زنان

بهر خبر خود که رود از تو مگر بی خبری

چون ز کفت باده کشم بی خبر و مست و خوشم

بی خطر و خوف کسی بی شر و شور بشری

برد مرا شاه ز سر کرد مرا خیره سری

قصه دراز است بلی آه ز مکر و دغلی

گر ننماید کرمش این شب ما را سحری