برد مرا شاه ز سر کرد مرا خیره سری

چون ز کفت باده کشم بی خبر و مست و خوشم

بی خطر و خوف کسی بی شر و شور بشری

گفت به گوشم سخنان چون سخن راه زنان

قصه دراز است بلی آه ز مکر و دغلی

گر ننماید کرمش این شب ما را سحری