چون ز کفت باده کشم بی خبر و مست و خوشم

بازبیایی به وطن باخبری پرهنری

گفتم ای جان خبر بی تو خبر را چه کنم

بهر خبر خود که رود از تو مگر بی خبری

بی خطر و خوف کسی بی شر و شور بشری

گفت به گوشم سخنان چون سخن راه زنان

برد مرا شاه ز سر کرد مرا خیره سری