بهر خبر خود که رود از تو مگر بی خبری

چون به غریبی بروی فرجه کنی پخته شوی

بازبیایی به وطن باخبری پرهنری

گفتم ای جان خبر بی تو خبر را چه کنم

چون ز کفت باده کشم بی خبر و مست و خوشم

بی خطر و خوف کسی بی شر و شور بشری

گفت به گوشم سخنان چون سخن راه زنان