و آن شه بی نشانه را جلوه دهی نشان کنی

آمده ای که راز من بر همگان بیان کنی

دوش خیال مست تو آمد و جام بر کفش

گفتم می نمی خورم گفت مکن زیان کنی

گفتم ترسم ار خورم شرم بپرد از سرم