گفتم ترسم ار خورم شرم بپرد از سرم

و آن شه بی نشانه را جلوه دهی نشان کنی

دوش خیال مست تو آمد و جام بر کفش

گفتم می نمی خورم گفت مکن زیان کنی

دست برم به جعد تو باز ز من کران کنی

دید که ناز می کنم گفت بیا عجب کسی

جان به تو روی آورد روی بدو گران کنی