گفتم می نمی خورم گفت مکن زیان کنی

آمده ای که راز من بر همگان بیان کنی

و آن شه بی نشانه را جلوه دهی نشان کنی

دوش خیال مست تو آمد و جام بر کفش

گفتم ترسم ار خورم شرم بپرد از سرم

دست برم به جعد تو باز ز من کران کنی

دید که ناز می کنم گفت بیا عجب کسی