عقل برفت یاوه شد تا تو به من رسیده ای

آینه ای خریده ای می نگری به روی خود

در پس پرده رفته ای پرده من دریده ای

عقل کجا که من کنون چاره کار خود کنم

لعبت صورت مرا دوخته ای به جادوی

سوزن های بوالعجب در دل من خلیده ای

بر در و بام دل نگر جمله نشان پای توست