سوزن های بوالعجب در دل من خلیده ای

عقل کجا که من کنون چاره کار خود کنم

عقل برفت یاوه شد تا تو به من رسیده ای

لعبت صورت مرا دوخته ای به جادوی

بر در و بام دل نگر جمله نشان پای توست

بر در و بام مردمان دوش چرا دویده ای

هر کی حدیث می کند بر لب او نظر کنم