سیل تو می کشد مرا تا به کجام می بری

همچو دعای صالحان دی سوی اوج می شدی

باز چو نور اختران سوی حضیض می پری

کشت مرا به جان تو حیله و داستان تو

از رحموت گشته ای در رهبوت رفته ای

تا دم مهر نشنوی تا سوی دوست ننگری

گر سبکی کند دلم خنده زنی که هین بپر