تا دم مهر نشنوی تا سوی دوست ننگری

کشت مرا به جان تو حیله و داستان تو

سیل تو می کشد مرا تا به کجام می بری

از رحموت گشته ای در رهبوت رفته ای

گر سبکی کند دلم خنده زنی که هین بپر

چونک به خود فروروم طعنه زنی که لنگری

خنده کنم تو گوییم چون سر پخته خنده زن