از رحموت گشته ای در رهبوت رفته ای

باز چو نور اختران سوی حضیض می پری

کشت مرا به جان تو حیله و داستان تو

سیل تو می کشد مرا تا به کجام می بری

تا دم مهر نشنوی تا سوی دوست ننگری

گر سبکی کند دلم خنده زنی که هین بپر

چونک به خود فروروم طعنه زنی که لنگری