چونک به خود فروروم طعنه زنی که لنگری

از رحموت گشته ای در رهبوت رفته ای

تا دم مهر نشنوی تا سوی دوست ننگری

گر سبکی کند دلم خنده زنی که هین بپر

خنده کنم تو گوییم چون سر پخته خنده زن

گریه کنم تو گوییم چون بن کوزه می گری

ترک تویی ز هندوان چهره ترک کم طلب