حیف بود که هر خسی لاف زند ز ساحری

دیو شود فرشته ای چون نگری در او تو خوش

ای پرییی که از رخت بوی نمی برد پری

سحر چرا حرام شد ز آنک به عهد حسن تو

ای دل چون عتاب و غم هست نشان مهر او

ترک عتاب اگر کند دانک بود ز تو بری

ای تبریز شمس دین خسرو شمس مشرقت