مستک خویش گشته ای گه ترشک گهی خوشک

رو که بدین عاشقی سخت عظیم گولکی

ای تو فضول در هوا ای تو ملول در خدا

چون تو از آن قان نه ای رو که یکی مغولکی

نازک و کبرکت که چه در هنرک نغولکی

گر تو کتاب خانه ای طالب باغ جان نه ای

گر چه اصیلکی ولی خواجه تو بی اصولکی