نازک و کبرکت که چه در هنرک نغولکی

ای تو فضول در هوا ای تو ملول در خدا

چون تو از آن قان نه ای رو که یکی مغولکی

مستک خویش گشته ای گه ترشک گهی خوشک

گر تو کتاب خانه ای طالب باغ جان نه ای

گر چه اصیلکی ولی خواجه تو بی اصولکی

رو تو به کیمیای جان مس وجود خرج کن