رو تو به کیمیای جان مس وجود خرج کن

نازک و کبرکت که چه در هنرک نغولکی

گر تو کتاب خانه ای طالب باغ جان نه ای

گر چه اصیلکی ولی خواجه تو بی اصولکی

تا نشوی از او چو زر در غم نیم پولکی

گفتم با ضمیر خود چند خیال جسمیان

یا تو ز هر فسرده ای سوی دلم رسولکی