ور تو به گاه خاستی پس تو چه سست پاستی

وز کف جام بخش او از کف خود برستییی

وز رخ یوسفانه اش عقل شدی ز خانه اش

بخت شدی مساعدش ساعد خود نخستیی

ور تو چو تیر راستی از پر کژ بجستیی

خامش کن اگر تو را از خمشان خبر بدی

وقت کلام لاییی وقت سکوت هستیی