خامش کن اگر تو را از خمشان خبر بدی

بخت شدی مساعدش ساعد خود نخستیی

ور تو به گاه خاستی پس تو چه سست پاستی

ور تو چو تیر راستی از پر کژ بجستیی

وقت کلام لاییی وقت سکوت هستیی