ور تو چو تیر راستی از پر کژ بجستیی

وز رخ یوسفانه اش عقل شدی ز خانه اش

بخت شدی مساعدش ساعد خود نخستیی

ور تو به گاه خاستی پس تو چه سست پاستی

خامش کن اگر تو را از خمشان خبر بدی

وقت کلام لاییی وقت سکوت هستیی