جان به هزار ولوله بهر تو گشت حامله

عاشق و بیخودم مرا هرزه چه پند می دهی

پیشتر آ تو ای پری از ترشی تویی بری

تاج و کمر عطا کنی بخت بلند می دهی

کآتش عشق خویش را تو به سپند می دهی

چون فرهاد می کشی جان مرا به که کنی

ور نه به دست جان من از چه کلند می دهی