ور نه به دست جان من از چه کلند می دهی

جان به هزار ولوله بهر تو گشت حامله

کآتش عشق خویش را تو به سپند می دهی

چون فرهاد می کشی جان مرا به که کنی

هر چه که می دهی بده بی خبر آن کسی که او

بر تو گمان برد که تو بهر گزند می دهی

برگ گلی همی بری باغ به پیش می کشی