بر تو گمان برد که تو بهر گزند می دهی

چون فرهاد می کشی جان مرا به که کنی

ور نه به دست جان من از چه کلند می دهی

هر چه که می دهی بده بی خبر آن کسی که او

برگ گلی همی بری باغ به پیش می کشی

لاشه خری همی بری بیست سمند می دهی

شاکر خدمتی ولی گاه ز لاابالیی