چون فرهاد می کشی جان مرا به که کنی

تاج و کمر عطا کنی بخت بلند می دهی

جان به هزار ولوله بهر تو گشت حامله

کآتش عشق خویش را تو به سپند می دهی

ور نه به دست جان من از چه کلند می دهی

هر چه که می دهی بده بی خبر آن کسی که او

بر تو گمان برد که تو بهر گزند می دهی