نی به گنه همی زنی نی به پسند می دهی

برگ گلی همی بری باغ به پیش می کشی

لاشه خری همی بری بیست سمند می دهی

شاکر خدمتی ولی گاه ز لاابالیی

چون سر زید بشکند چاره عمرو می کنی

چون به دمشق قحط شد آب به جند می دهی

چند بگفتمت مگو لیک تو را گناه چیست