ز پیچ جعد خود داده به ترسایان چلیپایی

گهی از روی خود داده خرد را عشق و بی صبری

گهی از چشم خود کرده سقیمان را مسیحایی

گهی از زلف خود داده به مومن نقش حبل الله

تو حسن خود اگر دیدی که افزونتر ز خورشیدی

چه پژمردی چه پوسیدی در این زندان غبرایی

چرا تازه نمی باشی ز الطاف ربیع دل