چه پژمردی چه پوسیدی در این زندان غبرایی

گهی از زلف خود داده به مومن نقش حبل الله

ز پیچ جعد خود داده به ترسایان چلیپایی

تو حسن خود اگر دیدی که افزونتر ز خورشیدی

چرا تازه نمی باشی ز الطاف ربیع دل

چرا چون گل نمی خندی چرا عنبر نمی سایی

چرا در خم این دنیا چو باده بر نمی جوشی