چرا چون گل نمی خندی چرا عنبر نمی سایی

تو حسن خود اگر دیدی که افزونتر ز خورشیدی

چه پژمردی چه پوسیدی در این زندان غبرایی

چرا تازه نمی باشی ز الطاف ربیع دل

چرا در خم این دنیا چو باده بر نمی جوشی

که تا جوشت برون آرد از این سرپوش مینایی

ز برق چهره خوبت چه محروم است یعقوبت