ز برق چهره خوبت چه محروم است یعقوبت

چرا چون گل نمی خندی چرا عنبر نمی سایی

چرا در خم این دنیا چو باده بر نمی جوشی

که تا جوشت برون آرد از این سرپوش مینایی

الا ای یوسف خوبان به قعر چه چه می پایی

ببین حسن خود ای نادان ز تاب جان او تا دان

که مومن آینه مومن بود در وقت تنهایی