ببین حسن خود ای نادان ز تاب جان او تا دان

که تا جوشت برون آرد از این سرپوش مینایی

ز برق چهره خوبت چه محروم است یعقوبت

الا ای یوسف خوبان به قعر چه چه می پایی

که مومن آینه مومن بود در وقت تنهایی

ببیند خاک سر خود درون چهره بستان

که من در دل چه ها دارم ز زیبایی و رعنایی