که تا جوشت برون آرد از این سرپوش مینایی

چرا تازه نمی باشی ز الطاف ربیع دل

چرا چون گل نمی خندی چرا عنبر نمی سایی

چرا در خم این دنیا چو باده بر نمی جوشی

ز برق چهره خوبت چه محروم است یعقوبت

الا ای یوسف خوبان به قعر چه چه می پایی

ببین حسن خود ای نادان ز تاب جان او تا دان