تو حسن خود اگر دیدی که افزونتر ز خورشیدی

گهی از چشم خود کرده سقیمان را مسیحایی

گهی از زلف خود داده به مومن نقش حبل الله

ز پیچ جعد خود داده به ترسایان چلیپایی

چه پژمردی چه پوسیدی در این زندان غبرایی

چرا تازه نمی باشی ز الطاف ربیع دل

چرا چون گل نمی خندی چرا عنبر نمی سایی