ز خورشید ازل زر شو به زر غیر کمتر رو

درآ در آب و خوش می رو به آب و گل چه می پایی

به جان و دل شدی جایی که نی جان ماند و نی دل

به پای خود شدی جایی که آن جا دست می خایی

که عشق زر کند زردت اگر چه سیم سیمایی

تو را دنیا همی گوید چرا لالای من گشتی

تو سلطان زاده ای آخر منم لایق به لالایی