که عشق زر کند زردت اگر چه سیم سیمایی

به جان و دل شدی جایی که نی جان ماند و نی دل

به پای خود شدی جایی که آن جا دست می خایی

ز خورشید ازل زر شو به زر غیر کمتر رو

تو را دنیا همی گوید چرا لالای من گشتی

تو سلطان زاده ای آخر منم لایق به لالایی

تو را دریا همی گوید منت مرکب شوم خوشتر