خود این او می دمد در ما که ما ناییم و او نایی

منم باری بحمدالله غلام ترک همچون مه

که مه رویان گردونی از او دارند زیبایی

دهان عشق می خندد که نامش ترک گفتم من

چه نالد نای بیچاره جز آنک دردمد نایی

ببین نی های اشکسته به گورستان چو می آیی

بمانده از دم نایی نه جان مانده نه گویایی