ببین نی های اشکسته به گورستان چو می آیی

دهان عشق می خندد که نامش ترک گفتم من

خود این او می دمد در ما که ما ناییم و او نایی

چه نالد نای بیچاره جز آنک دردمد نایی

بمانده از دم نایی نه جان مانده نه گویایی

زبان حالشان گوید که رفت از ما من و مایی

هلا بس کن هلا بس کن منه هیزم بر این آتش