چه نالد نای بیچاره جز آنک دردمد نایی

که مه رویان گردونی از او دارند زیبایی

دهان عشق می خندد که نامش ترک گفتم من

خود این او می دمد در ما که ما ناییم و او نایی

ببین نی های اشکسته به گورستان چو می آیی

بمانده از دم نایی نه جان مانده نه گویایی

زبان حالشان گوید که رفت از ما من و مایی