ز عشق رایتش ای سر چرا پرچم نمی گردی

چگونه بسته بگشاید چو دشمن دار مفتاحی

چگونه خسته به گردد چو بر مرهم نمی گردی

سر آنگه سر بود ای جان که خاک راه او باشد

چرا چون ابر بی باران به پیش مه ترنجیدی

چرا همچون مه تابان بر این عالم نمی گردی

قلم آن جا نهد دستش که کم بیند در او حرفی