ز اصل آورده ای دانم تو قانون شکرخایی

به باغ و چشمه حیوان چرا این چشم نگشایی

چرا بیگانه ای از ما چو تو در اصل از مایی

تو طوطی زاده ای جانم مکن ناز و مرنجانم

بیا در خانه خویش آ مترس از عکس خود پیش آ

بهل طبع کژاندیشی که او یاوه ست و هرجایی

بیا ای شاه یغمایی مرو هر جا که ما رایی