قدح در رو همی آید بریزش گویی لنگستی

چنین عقلی که از تزویر مو در موی می بیند

شمار موی عقل آن جا تو بینی گویی دنگستی

ز تیزی های آن جامش که برق از وی فغان آید

چه بالایی همی جوید می اندر مغز مستانش

چو گردند شیرگیر از وی مگر گویی پلنگستی

فراوان ریز در جانم از آن می های ربانی