و عیدت گر کنارستی ز غم جان برکناره ستی

وگر بر کار بودی دل درون کارگاه عشق

ملالت بر برون تو نمی گویی چه کاره ستی

غنیمت دار رمضان را چو عیدت روی ننموده ست

چو روشن گشتی از طاعت شدی تاریک از عصیان

دل بیچاره را می دان که او محتاج چاره ستی

وگر محتاج این طاعت نماندستی دل مسکین