چو روشن گشتی از طاعت شدی تاریک از عصیان

ملالت بر برون تو نمی گویی چه کاره ستی

غنیمت دار رمضان را چو عیدت روی ننموده ست

و عیدت گر کنارستی ز غم جان برکناره ستی

دل بیچاره را می دان که او محتاج چاره ستی

وگر محتاج این طاعت نماندستی دل مسکین

ورای کفر و ایمان دل همیشه در نظاره ستی