وگر محتاج این طاعت نماندستی دل مسکین

و عیدت گر کنارستی ز غم جان برکناره ستی

چو روشن گشتی از طاعت شدی تاریک از عصیان

دل بیچاره را می دان که او محتاج چاره ستی

ورای کفر و ایمان دل همیشه در نظاره ستی

تو گویی جان من لعل است مگر نبود بدین لعلی

ز تابش های خورشیدش مبر گو سنگ خاره ستی