ورای کفر و ایمان دل همیشه در نظاره ستی

چو روشن گشتی از طاعت شدی تاریک از عصیان

دل بیچاره را می دان که او محتاج چاره ستی

وگر محتاج این طاعت نماندستی دل مسکین

تو گویی جان من لعل است مگر نبود بدین لعلی

ز تابش های خورشیدش مبر گو سنگ خاره ستی

به گرد قلعه ظلمت نماندی سنگ یک پاره