تو زر سرخ می گویش که او زرد است و رنجوری

وگر خلخال زر دارم مرا خاری بود خاری

برو ای شاخ بی میوه تهی می گرد چون چرخی

شدستی پاسبان زر هلا می پیچ چون ماری

تو خواجه شهر می خوانش که او را نیست شلواری

چرا از بهر همدردان نبازم سیم چون مردان

چرا چون شربت شافی نباشم نوش بیماری