تو خواجه شهر می خوانش که او را نیست شلواری

برو ای شاخ بی میوه تهی می گرد چون چرخی

شدستی پاسبان زر هلا می پیچ چون ماری

تو زر سرخ می گویش که او زرد است و رنجوری

چرا از بهر همدردان نبازم سیم چون مردان

چرا چون شربت شافی نباشم نوش بیماری

نتانم بد کم از چنگی حریف هر دل تنگی