تن عاشق چو رنجوران فتاده زار بر خاکی

به صدر حرف ها دارد چرا زان رو که آن داری

حلاوت های جاویدان درون جان عشاق است

ز بهر چشم زخم است این نفیر و این همه زاری

نیابد گرد ایشان را به معنی مه به سیاری

مغفل وار پنداری تو عاشق را ولیکن او

به هر دم پرده می سوزد ز آتش های هشیاری