ز بهر چشم زخم است این نفیر و این همه زاری

اگر چه تو نداری هیچ مانند الف عشقت

به صدر حرف ها دارد چرا زان رو که آن داری

حلاوت های جاویدان درون جان عشاق است

تن عاشق چو رنجوران فتاده زار بر خاکی

نیابد گرد ایشان را به معنی مه به سیاری

مغفل وار پنداری تو عاشق را ولیکن او