مغفل وار پنداری تو عاشق را ولیکن او

ز بهر چشم زخم است این نفیر و این همه زاری

تن عاشق چو رنجوران فتاده زار بر خاکی

نیابد گرد ایشان را به معنی مه به سیاری

به هر دم پرده می سوزد ز آتش های هشیاری

لباس خویش می درد قبای جسم می سوزد

که تا وقت کنار دوست باشد از همه عاری